Do centralnego biura naszej Kampanii w Rishon le Zioń przyszła rodzina: babcia 63 lata, jej syn około 40 lat i wnuczka 2 lata. Oprócz pokrewieństwa łączyła ich ta sama diagnoza - cukrzyca. Wszyscy mieli klasyczną triadę objawów: pragnienie, poliuria (częste oddawanie moczu) i utrata wagi. Babcia przeszła amputację nogi. Syn w wieku 40 lat zawał mięśnia sercowego. Nikt nie może przewidzieć co czeka wnuczkę, która mając dwa lata już jest chora na cukrzycę. Wszyscy troje są pod obserwacją lekarza - endokrynologa.

Istnieje jednak problem, kiedy chory całą odpowiedzialność za swoją chorobę przerzuca na lekarza: On już nie żyje, a tylko choruje.

W momencie kiedy sami zaczniecie kontrolować cukrzycę, ona przestanie rządzić Wami. Dzisiaj dostępne są wspaniałe urządzenia, które określą poziom cukru we krwi w warunkach domowych. Medycyna dysponuje efektywnymi preparatami obniżającymi poziom cukru we krwi. Jesteśmy gotowi do walki z tym wielkim cierpieniem i tylko komplikacje spowodowane tym schorzeniem, do tej pory nie poddały się medycynie.

Profilaktyka za pomocą preparatów "Dr. Nona" - to sposób na uniknięcie komplikacji spowodowanych cukrzycą.

Cukrzyca to nieuleczalna choroba i żeby z nią żyć, trzeba wiedzieć jak żyć. Jak mówi stare łacińskie przysłowie "kto uprzedzony - ten uzbrojony". Cukrzyca jest chorobą, którą można kontrolować i skompensować w taki sposób, by nie powodowała fizycznych dolegliwości i nie skracała życia.

W tym celu potrzebne są nie tylko starania lekarza, lecz i chorego na cukrzycę. Jest to choroba uważana za bicz XX wieku. Na świecie chorych na cukrzycę jest 50 milionów ludzi. Przewiduję się, że do końca 2000 roku ilość chorych ulegnie podwojeniu.

Cukrzyca jest jednym z najbardziej aktualnych problemów medycyny klinicznej. Jest to uwarunkowane dużym rozprzestrzenieniem, poważnymi powikłaniami i tym, że do dnia dzisiejszego jest chorobą nieuleczalną. Trzeba dodać, że wśród innych chorób cukrzyca zajmuje trzecie miejsce jako przyczyna śmierci (po schorzeniach sercowo - naczyniowych i po raku).

Cukrzyca jest znana od bardzo dawna. Jeszcze 1500 - 3000 lat p.n.e. była opisana jako choroba śmiertelna. Kliniczne opisy były zrobione przez Celsusa i Areteusa (starożytny Rzym II wiek naszej ery), a także przez Awicennę, Galena i innych medyków.

Oto opis Areteusa: "Cukrzyca to straszne cierpienie... Pacjenci, bez przerwy wydzielają wodę nieprzerwanym potokiem, jak przez otwarte rury wodociągowe. Życie krótkie, nieprzyjemne i męczące, pragnienie nieugaszone, przyjmowanie płynów nadmierne i niewspółmierne z ogromną ilością moczu wydalanego. Jeśli nawet niedługo odmawiają przyjmowania płynów, wysycha im w ustach, skóra i błony śluzowe stają się suche, pacjenci mają nudności, są wzburzeni (podnieceni) i w ciągu krótkiego czasu umierają".

Niestety chorzy umierali aż do 1921 roku, kiedy to kanadyjscy lekarze F. Banting i Ch. Best, jako pierwsi wyodrębnili wyciąg z psiej trzustki. Pojawiła się insulina.